Op pad naar Santiago de Compostela

Door: Bert Vermeulen 

Steeds op zoek naar nieuwe uitdagingen. Van de 4daagse in Nijmegen; struinen over het Pieterpad; nu de Caminho Português Coast en de Caminho Português Central naar Santiago de Compostela. 

Na een dagje reizen zaten we woensdag 20 mei rond 16.00 uur met z’n allen op een terras in Caminha. Een erg leuk Portugees dorpje net voor de grens van Spanje en de start van ons avontuur. Een route van ongeveer 200 km. Van Caminha naar Santiago. 

In ons hotel kregen we alle benodigde spullen en de laatste informatie. Info over de route, een camino (Jacobs) schelp en het paspoort (credencial) die we onderweg moesten laten afstempelen bij kerken, kloosters, horecagelegenheden, hotels en soms ook bij mensen thuis. Dit was ons bewijs dat we ter plekke waren geweest. 

De volgende ochtend gingen we met stralend weer en vooral met heel veel zin op pad. We liepen richting de Rio Minho waar wij met de taxiboot moesten over-steken naar Spanje. Ondanks dat de tank van de boot halverwege leeg was en gevuld moest worden met slang en jerrycan (lekker veilig) bereikten we zonder natte voeten de overkant waar we de tocht hervatten met flinke klim richting A Guarda. De route stond goed aangegeven; we moesten gewoon de gele pijlen volgen. Na een korte pauze in A Guarda, liepen we voor het eerst richting de kust. En wat voor een kust. Ruig, wild, maar prachtig. ‘s Morgens hing er nog mist over het water wat er prachtig uitzag. 

En dan het geluid van de branding. ‘s Nachts leek het alsof het buiten stormde. Geen vervelend geluid; eerder rustgevend. De eerste 4 dagen zouden wij grotendeels langs de kust lopen. Op paden met keien, een paar gemene klimme-tjes, stukken over een geel fiets-pad, door leuke kleine dorpjes en eucalyptus bossen, met hoge indrukwekkende bomen die ook een heerlijke geur hadden. De quote van die dag was dan ook: “Zo’n grote heb ik nog nooit gezien”. Nu doelend op een eucalyptusboom van enorme afmetingen. 

De natuur was prachtig mooi groen (door regelmatige regen) en stond ook nog in bloei. Heel veel kleurrijke bloemen en op een stukje heuvel zaten heel veel vlinders op de bloemen. Onderaan de heuvel waren het voornamelijk witte vlinders en hoe hoger we kwamen waren ze oranje. Nog nooit zoveel bij elkaar gezien. En hoe hoger wij kwamen, hoe mooier de uitzichten werden. 

Na 4 dagen kwamen de Caminho Português Coast en de Caminho Português Central samen; daar werd het ook iets drukker op de route. Pelgrims (wandelaars) van over de hele wereld kom je tegen. Uit Nieuw-Zeeland, Australië, Korea, Amerika, enz. De meesten vaak met een missie. Je komt dan ook regelmatig gedenkmuren of gedenkplekken tegen met foto’s of andere herinneringen van hun geliefden. Best indrukwekkend. 

Onze missie was het bereiken van Santiago. Onze geliefden hadden we natuurlijk al bij ons. In elke plaats waar we de etappe van de dag eindigden gingen we, na een opfrisbeurt en omkleden, naar een leuk terras voor koele drankjes. Onze chauffeur Frank (man van Ria) had immers al voorwerk gedaan door niet alleen onze bagage naar binnen te brengen, maar ook de verkenningen voor een leuk terras en restaurant voor ‘s avonds. Een restaurant waar we pas heel laat konden gaan eten, zoals gebruikelijk in Spanje. Lekkere soorten paella’s, tapas, sangria y vino. Meestal tapas, maar ook een enkele keer een Italiaans restaurant. 

Overal waar we liepen werd ons “bueno Camino” gewenst. Na ongeveer 200 kilometer kregen we op vertoon van ons Camino-paspoort met de stempels een mooi document in het Latijn als bewijs van onze beproeving. We werden nog net niet heilig verklaard. 

Ook deze Camino-route kunnen we op onze Palmares bijschrijven. 

Ria, José, Marlou, Eric, Caroline en Bert